Over mij
Hoi, ik ben Marjolein
Ik begeleid mensen die merken dat hun werk ze steeds meer kost en zich afvragen: wil ik dit eigenlijk nog wel?
Ik werk veel met mensen uit het onderwijs en de zorg. Niet toevallig. Ik werkte zelf jarenlang in die werelden — als verloskundige, docent en schoolleider — en weet hoe het is om werk te doen waar je veel om geeft en waarin er voortdurend een beroep op je wordt gedaan.
Maar als je me vraagt wat de echte rode draad in mijn werk is, dan zijn het niet onderwijs, zorg of zelfs coaching.
Het zijn mensen.
Ik wil weten waarom we doen wat we doen. En dan vooral waarom we soms dingen blijven doen waarvan we zelf allang weten dat ze voor geen meter werken.
De rode draad
Achteraf blijkt mijn loopbaan behoorlijk logisch
Dat zag ik alleen zelf niet meteen.
Als je mijn cv bekijkt, zou je ook kunnen denken dat ik gewoon niet kon kiezen.
En vooruit: marien bioloog en duikinstructeur zijn het uiteindelijk niet geworden. Cabaretière trouwens ook niet.
Ik vond — en vind — gewoon ontzettend veel interessant.
Lange tijd dacht ik daarom dat ik vooral op zoek was naar het werk dat écht bij mij paste. Inmiddels zie ik dat ik in al die verschillende rollen steeds naar hetzelfde keek.
Naar de mens achter wat er gebeurde.
Als verloskundige vond ik het natuurlijk bijzonder dat ik aanwezig mocht zijn bij het begin van nieuw leven. Maar wat me minstens zo fascineerde, was dat ik niet alleen kinderen geboren zag worden.
Ik zag ook moeders geboren worden.
De één gaf zich vol vertrouwen over aan alles wat er gebeurde. De ander probeerde juist grip te houden. De één wilde iedereen om zich heen hebben, de ander trok zich terug.
Geen goed of fout.
Ik wilde vooral weten: hoe komt het dat jij dit zo doet?
Die vraag is eigenlijk nooit meer weggegaan.
Onderwijs
Later vond ik diezelfde mensen terug in het onderwijs
Eerst als docent en later als schoolleider.
Ik hield van die wereld. Van kinderen die ineens iets begrepen. Van collega's die ontzettend goed waren in hun vak. Van ouders die het beste wilden voor hun kind en ondertussen ook maar gewoon probeerden uit te vogelen hoe dat opvoeden precies moest.
En ik zag de andere kant.
Mensen die zó betrokken waren bij hun werk dat ze zichzelf er langzaam een beetje in kwijtraakten.
Een collega die zei dat het prima ging, terwijl haar schouders en blik iets heel anders vertelden.
Een leerkracht die opgelucht de vakantie in ging omdat ze eindelijk kon bijkomen.
Mensen die ontzettend goed konden zorgen, organiseren, oplossen en doorgaan.
Vooral voor anderen.
Ik begon steeds beter te zien dat gedrag dat van buitenaf onhandig lijkt, van binnen vaak behoorlijk logisch in elkaar zit.
Dat is nog steeds waar mijn nieuwsgierigheid het hardst van gaat lopen.
En toen ik zelf
Uiteindelijk bleek ik zelf ook niet zo goed in hokjes
Jarenlang probeerde ik mezelf als een soort rondje in een vierkantje te passen. Ik deed mijn best om te voldoen aan hoe het hoorde. In mijn werk, thuis, in de verschillende rollen die ik had.
En dat ging me eerlijk gezegd helemaal niet slecht af.
Toch bleef er iets knagen.
Niet omdat ik mijn werk niet mooi vond. Integendeel.
Ik ontdekte uiteindelijk dat ik niet op zoek was naar nóg een nieuwe functie.
Ik zocht een manier van werken waarin ik meer van mezelf kwijt kon.
Mijn nieuwsgierigheid. Mijn behoefte om dingen echt te begrijpen. Mijn liefde voor mensen. Mijn speelsheid. De diepte in kunnen zonder dat alles onmiddellijk loodzwaar wordt.
Als schoolleider merkte ik bijvoorbeeld dat mijn hart veel meer lag bij de gesprekken over professionele en persoonlijke ontwikkeling dan bij het beoordelen van mensen.
Dat laatste hoorde bij mijn functie.
Ik was er bovendien niet zo heel erg goed in.
Dus stopte ik als schoolleider.
Ik heb bij mijn afscheid een flink potje gejankt, alle tekeningen en kaartjes mee naar huis genomen en ben uiteindelijk gaan doen wat blijkbaar al die tijd al de rode draad was:
met mensen onderzoeken wat er eigenlijk gebeurt.
Alleen nu zonder functieomschrijving die zich ermee bemoeit.
Nog steeds hetzelfde kind
Nieuwsgierigheid is bij mij een vrij hardnekkig geval
Als kind was waarom? mijn favoriete vraag.
Mijn ouders werden er soms gek van.
Ik wilde weten waarom iemand boos werd. Waarom mensen oorlog voerden. Waarom de sfeer in een kamer kon veranderen zonder dat iemand iets zei.
Daar is niet bijzonder veel verandering in gekomen.
Ik kan nog steeds eindeloos ergens induiken omdat ik iets wil begrijpen. Mensen, gedrag, families, systemen, een historisch feit waar niemand om heeft gevraagd of een plant die ik tijdens het wandelen tegenkom en waarvan ik per se wil weten hoe hij heet.
Leren vind ik oprecht een van de leukste dingen die er bestaan.
Ik heb twee fulltime opleidingen afgerond en daarna verschillende vervolgopleidingen en trainingen gevolgd. De opleiding Systeemdynamieken in families heeft veel invloed gehad op hoe ik naar mensen kijk. Daarnaast volgde ik een Coach Foundation-opleiding en ben ik aangesloten bij NOBCO.
Handig in mijn werk.
Thuis soms iets minder, omdat de rest van mijn gezin niet altijd zit te wachten op het interessante feit dat ik zojuist heb ontdekt.
Buiten mijn werk
Als je me buiten mijn werk tegenkomt
Ik lach hard. Zo hard dat mensen aan andere tafeltjes op het terras hun hoofd omdraaien om te kijken of alles wel oké gaat. Ja dus.
Ik ben fanatiek met spelletjes en krijg bij de pubquiz meestal meteen de pen en de antwoordformulieren toegeschoven. Mijn gezin speelt daarom liever geen Triviant met me.
Ik ben vegetariër en vind zelf dat ik meer dan prima kook. Mijn pubers zijn van mening dat kikkererwten géén volwaardige eiwitbron zijn voor opgroeiende tieners. Laten we zeggen dat we daarover van mening verschillen.
Ik lees ontzettend graag, kan uren verdwijnen in een goed gesprek en kijk met minstens zoveel plezier naar een slechte realityserie met makelaars (Owning Manhattan! Selling Sunset!).
Ik hou enorm van urenlang dansen én karaoke. Op festivals, bij VroegZat, Ameezing Eindhoven… genieten!
Tot slot: onrecht kan me echt kwaad maken.
Dat laatste zit er al in zolang ik me kan herinneren. Ik vind het belangrijk dat mensen zich gezien, gehoord en serieus genomen voelen.
Misschien voel ik me daarom ook zo thuis bij mensen die in onderwijs en zorg werken.
Mensen die iedere dag iets proberen te betekenen voor een ander, en zichzelf daarbij soms een beetje vergeten.
Tot slot
Dus. Wie krijg je tegenover je?
Geen coach die zelf het leven inmiddels volledig heeft uitgespeeld. Welnee zeg. Gelukkig niet.
Wel iemand die ontzettend nieuwsgierig is naar mensen en niet snel schrikt van wat er op tafel komt.
Ik werkte als verloskundige, in het onderwijs, als leidinggevende en inmiddels als coach. Ik heb verdriet, rouw, twijfel, gedoe, conflict, grote levensvragen en de soms volstrekt onlogische kronkels van het menselijk brein in behoorlijk wat verschijningsvormen voorbij zien komen.
Ik neem dat enorm serieus.
Maar tegelijk mag er ook gelachen worden. Graag zelfs.
En als jij iets zegt waarvan ik denk: hè… wacht eens even, dan is de kans vrij groot dat ik daar nog even op terugkom.
Niet omdat ik een new and improved versie van jou uit jezelf wil peuteren.
Ik vind mensen eigenlijk veel te interessant om ze te willen repareren.
Ik wil ze begrijpen.
En als jij na het lezen van deze pagina denkt:
Ja. Volgens mij wil ik met háár wel eens praten.
Dan lijkt me dat een uitstekend begin.