15 min Q&A

Weer met plezier naar je werk

Je houdt nog steeds van lesgeven. Alleen kost het je al een tijd meer dan het je oplevert.

En dat is knap verwarrend.

Want je houdt van die les die ineens precies uitpakt zoals je hem in je hoofd had. Van dat kwartje dat na drie keer uitleggen dan tóch valt. Van een klas die om iets volkomen onnozels dubbel ligt — en jij eigenlijk net zo hard.

Je bent je plezier in het onderwijs dus niet zomaar kwijt. Alleen moet je tegenwoordig wel behoorlijk graven om het nog tegen te komen.

Je hoofd staat aan. Je werkdagen worden langer. Je lontje thuis korter.

En ergens tussen ‘ik doe dit nog even’ en ‘morgen pak ik het écht anders aan’ ben je vooral heel goed geworden in volhouden.

Ligt het aan het onderwijs?

Is lesgeven voor jou inmiddels vooral volhouden geworden in plaats van iets waar je plezier uit haalt?

Of is het — lekker overzichtelijk — een combinatie van allebei?

Dat hoeven we niet bij voorbaat te weten. Dat is juist wat we gaan uitzoeken.

Ja. Dit wil ik uitzoeken →
Marjolein Gravendeel

Herkenning

Het gekke is: aan jou is waarschijnlijk helemaal niet zoveel te zien.

Je staat voor de klas. Je bereidt je lessen voor. Je voert je gesprekken. Je denkt mee. Je helpt die collega natuurlijk ook nog even.

Niemand die op dinsdagmiddag naar je kijkt en denkt:

Zo. Die staat
op ontploffen.

En dat sta je misschien ook helemaal niet.

Maar het zou maar zo kunnen dat je bij je directeur inmiddels wel een keer hebt gezegd dat je veel druk ervaart. Dat je thuis nog veel te vaak aan het werk bent. Of dat je niet goed weet hoe lang je dit op deze manier nog wilt volhouden.

Op school houd je het meestal nog wel bij elkaar.

Thuis merk je eerder dat de rek eruit is.

Je bent er met je hoofd niet bij. En juist degene die helemaal niets met je werkdruk te maken heeft, krijgt de snauw die eigenlijk voor die hele dag bedoeld was.

Niet bepaald je beste moment. Wel informatie.

Maar voor de meeste mensen om je heen ben jij nog steeds gewoon jij.

Degene die haar werk doet.
Die meedenkt.
Die dingen oplost.

Alleen weet jij hoeveel moeite dat inmiddels kost.

Na schooltijd

De laatste leerling loopt zwaaiend de deur uit.

Stil lokaal.

Je kijkt om je heen.

Nakijkwerk.
Mailbox.
Straks dat oudergesprek.

En die vloer moest je ook nog veegschoon achterlaten. Vergeten. Alweer.

Heel even leg je je hoofd op je bureau.

Ik wil naar huis.

Niet dramatisch.

Niet ik-gooi-morgen-mijn-sleutels-op-het-bureau.

Gewoon naar huis.

Bank. Boek. Serie. Niemand die nog ‘heb je heel even?’ zegt.

Maar goed.

Je tilt je hoofd weer van tafel.

Die mails beantwoorden zichzelf ook verdomd slecht.

Op zondagochtend

Koffie. Stil huis. Eindelijk even niks.

Misschien lezen. Wandelen. Beetje niksen.

Tot je denkt:

Ik kijk alleen héél even of er nog mail is.

Een volkomen onschuldige gedachte.

Dat zijn vaak de gevaarlijkste.

Voor je het weet zit je in Parro, je mailbox of de voorbereiding van maandag en is je zondagochtend ergens onderweg zonder officiële aankondiging in een maandagochtend veranderd.

En daar zit voor mij het draadje waar ik aan wil trekken.

Want je weet dit allemaal best.

Je weet dat je op zondag niet in je mail hoeft.

Je weet dat niet iedere collega onmiddellijk geholpen hoeft te worden.

Je weet dat een ouder soms prima tot morgen kan wachten.

En toch open je die laptop.
Blijf je toch nog even.

En nee, je bent niet dom.
En nee, je hebt geen cursus grenzen stellen nodig.

Maar blijkbaar zit er iets in jou waardoor dit op zo’n moment de meest logische keuze van de wereld is.

Dát wil ik snappen.

Want als we begrijpen waarom jij steeds diezelfde afslag neemt, kunnen we daarna gaan kijken of je hem ook iedere keer wílt nemen.

Werk je niet in het onderwijs?

Ik gebruik hier veel voorbeelden uit scholen en klassen omdat ik die wereld van binnenuit ken. Maar denk je: ja hallo, dit ben ik maar dan zonder klaslokaal? Lees dan vooral verder. Het gaat uiteindelijk om wat er gebeurt als betrokkenheid, verantwoordelijkheid en veel van jezelf vragen langzaam tegen je gaan werken.

Je hoeft het niet nóg beter te doen

Waarschijnlijk weet je best wat er zou helpen.

Vaker nee zeggen.
Eerder naar huis.
Niet op zondag je mail openen.
Niet iedere leerling, ouder of collega persoonlijk op je schouders hijsen.

Alleen: weten is het probleem meestal niet.

Want die betrokkenheid, dat verantwoordelijkheidsgevoel en dat ‘laat mij maar even’ hebben je onwijs veel gebracht.

Ze maken je waarschijnlijk hartstikke goed in je werk.

Alleen staan ze soms iets te enthousiast aan. En roept jouw batterij daarom inmiddels behoorlijk hard om de oplader.

Dus gaan we niet proberen om van jou iemand te maken die het allemaal lekker van zich af laat glijden.

We gaan uitzoeken wanneer jouw automatische afslag helpt, en wanneer je liever een andere neemt.

En dan ga je uitproberen. Iets anders doen. Terugvallen. Nog een keer proberen. Kijken wat werkt.

Zodat er weer iets te kiezen valt

De school verandert daar niet ineens van. Het onderwijssysteem óók niet.

Die collega staat nog steeds in je deuropening.

Die ouder wil nog steeds iets.

En groep 7 is morgen ook gewoon nog groep 7, inclusief die 3 (of 8) gezellige rugzakjes.

Maar jij hoeft niet meer automatisch overal ja op te zeggen.

Soms help je die collega.

Soms zeg je:

‘Vandaag niet. Morgen wel.’

En soms ga je om half vijf naar huis terwijl er (uiteraard) nog werk ligt.

Omdat jij voor vandaag wel klaar bent.

Hoe we dat samen aanpakken

Eerst lucht. Daarna verder kijken.

We beginnen niet meteen met graven.

Als je hoofd al maanden overuren draait, is het namelijk behoorlijk lastig om eens rustig te onderzoeken waarom je doet wat je doet.

Dus eerst: lucht.

Wat helpt jou om te herstellen?

Waar lekt je energie weg?

Wat hebben je hoofd en lijf nodig om weer een beetje uit standje altijd aan te komen?

Pas als daar ruimte ontstaat, gaan we verder kijken.

Waarom zeg jij zo makkelijk ja?

Waarom trek je verantwoordelijkheid naar je toe die misschien niet van jou is?

En waarom blijf je doorgaan terwijl je allang voelt dat het genoeg is?

Om te begrijpen waarom jouw gedrag voor jou zo logisch is.

Want als je de logica begint te zien, ontstaat er ruimte om iets anders te proberen.

Een grens eerder aangeven.
Een gesprek anders voeren.
Iets bij een ander laten waar het hoort.

Zo wordt veranderen geen project waarin je vanaf nu alles goed moet doen.

Je leert steeds beter herkennen wat er bij jou gebeurt, wat je nodig hebt en waar je iets te kiezen hebt.

Zodat er niet alleen meer rust komt, maar ook weer ruimte voor plezier in je werk.

Het traject

Hoe ziet het traject eruit?

We spreken elkaar acht keer.

Waar we het precies over hebben, hangt af van wat jij meebrengt. Want jouw hoofd, werk en gebruiksaanwijzing houden zich waarschijnlijk niet keurig aan mijn sessieplanning.

Er zit wél een lijn in.

01

Sessie 1: Eerst maar eens kijken waar je staat

We nemen de tijd voor jouw verhaal.

Wat speelt er?
Wanneer begon je te merken dat je werk zoveel van je vraagt?
Waar maak je je zorgen over?
En waar zou je naartoe willen?

Aan het einde van deze sessie hebben we helder waar we samen aan gaan werken.

02–07

Sessie 2 tot en met 7: Begrijpen, proberen, bijsturen

Eerst zorgen we dat er wat meer lucht komt.

Daarna onderzoeken we wat er bij jou gebeurt in al die situaties waarin je achteraf denkt:

O ja. Daar ging ik weer.

We leggen verbanden, proberen ander gedrag uit en kijken wat er gebeurt.

Soms werkt iets verrassend goed.

Soms lukt het drie keer en stap je de vierde keer alsnog met open ogen in je oude valkuil.

Ook bruikbare informatie.

Het doel is dat je jezelf goed leert kennen. Dat je eerder herkent wat er met je gebeurt en meer mogelijkheden ziet dan die ene automatische reactie. Zodat je juist op de moeilijke momenten beter kunt kiezen wat jij wilt doen.

08

Sessie 8: Wat neem je mee?

In de laatste sessie kijken we terug.

Wat is er veranderd?
Wat heb je over jezelf ontdekt?
Wat werkt voor jou?
En waar wil je alert op blijven?

En vooral: hoe zorg je dat wat je hebt geleerd ook meegaat naar die gewone dinsdag waarop iedereen weer iets van je wil?

Daarna sluiten we af.

Bewust en een tikje feestelijk.

Ja, daar kan een feesthoedje bij komen kijken.

Past dit traject bij jou?

Waarschijnlijk wel als je je werk graag goed doet, maar merkt dat het je steeds meer kost om dat vol te houden.

Als je hoofd na schooltijd nog vrolijk een paar uur doorvergadert.

Als je vaak degene bent die meedenkt, bijspringt en nog wel even iets oplost.

En vooral als je nieuwsgierig bent naar de vraag waarom jij steeds doet wat je doet, óók als je inmiddels best weet dat het je niet helpt.

Je hoeft daarvoor niet eerst thuis te zitten.

Sterker nog: misschien sta je morgen gewoon weer voor de klas en ziet bijna niemand hoeveel moeite je dat inmiddels kost.

Je hoeft niet te wachten tot het écht niet meer gaat om serieus te nemen dat het nu al niet lekker gaat.

Wanneer passen we minder goed bij elkaar?

Als je vooral iemand zoekt die je vertelt hoe je je lessen beter organiseert, je klassenmanagement aanpakt of je didactische vaardigheden verbetert, ben ik niet de juiste persoon.

Ik ga ervan uit dat jij je vak verstaat.

Mijn aandacht gaat naar de mens die dat vak iedere dag staat uit te oefenen.

En daar hoort nog iets bij.

Ik kan met je meedenken, vragen stellen, verbanden leggen en zeggen wat mij opvalt.

Maar ik ga niet harder aan jouw leven werken dan jijzelf.

Je hoeft echt niet bij iedere afspraak met drie nieuwe inzichten en een perfect uitgevoerd actieplan binnen te wandelen.

Wel helpt het als je bereid bent om te kijken, iets uit te proberen en terug te komen met:

‘Nou Marjolein, dat ging dus totaal anders dan bedacht.’

Prima.

Hebben we iets om mee te werken.

Praktisch

Praktische informatie

Aantal sessies

8 individuele sessies.

Duur

Ongeveer 1,5 uur per sessie.

Locatie

Mijn praktijkruimte in Eindhoven, aan de rand van het bos. En als het uitkomt, trekken we onze wandelschoenen aan en lopen we een stuk.

Wat kost het?

€ 1.795 incl. btw

voor het volledige traject van 8 individuele sessies.

Betaalt je werkgever?

Dat kan. Het werkgeverstarief is € 2.395 excl. btw.

Daarin zitten naast jouw 8 individuele sessies ook drie gesprekken met je werkgever: een startgesprek, een gesprek tussendoor en een afsluitend gesprek. Die gesprekken doen we bij voorkeur online.

Veel werkgevers hebben budget voor coaching, persoonlijke ontwikkeling of duurzame inzetbaarheid.

Vind je het lastig om dit gesprek met je werkgever te voeren? Dan denk ik graag even met je mee over hoe je jouw vraag kunt neerleggen.

Misschien vraag je je dit nog af

Nog wat vragen

Wat als ik tijdens het traject ontdek dat ik eigenlijk niet meer in het onderwijs wil werken?

Dan gaan we dat niet wegcoachen.

We onderzoeken eerst goed wat er speelt.

Ligt het aan het onderwijs? Aan je werkplek? Aan hoe jij je werk doet? Is lesgeven voor jou vooral volhouden geworden? Of zit het allemaal lekker onhandig door elkaar?

En als daarna blijkt dat je iets anders wilt, dan is dat óók informatie.

Ga je me leren om beter mijn grenzen aan te geven?

Misschien.

Maar ik ga je niet bij binnenkomst een set nieuwe grenzen uitreiken.

Ik ben veel nieuwsgieriger naar waarom jij over sommige grenzen zo makkelijk heen stapt.

Als we dat begrijpen, kunnen we gaan oefenen met wat je anders wilt doen.

En soms is dat inderdaad: nee zeggen.

Moet ik tussen de sessies veel doen?

Je krijgt geen werkboek mee waar je iedere week braaf hoofdstuk 4.3 uit moet maken.

Wel gaan we dingen onderzoeken en uitproberen.

Juist tussen onze gesprekken door gebeurt er van alles waar we iets aan hebben.

Want je kunt in mijn praktijkruimte uitstekend besluiten dat je voortaan eerder naar huis gaat.

De echte test komt als er om 16.45 uur een collega in je deuropening staat met:

‘Heb je héél even?’

Ik werk niet in het onderwijs. Past dit traject dan ook bij mij?

Dat kan heel goed.

Ik werk graag met mensen die betrokken zijn bij hun werk, veel verantwoordelijkheid voelen en merken dat het ze inmiddels meer kost dan ze lief is.

Onderwijs en zorg ken ik van binnenuit. Daardoor hoef je mij daar vaak minder uit te leggen voordat we bij de interessante laag komen.

Maar je functietitel is voor mij niet het belangrijkste.

Als jij jezelf herkent in deze pagina en denkt: verdorie, dit gaat eigenlijk gewoon over mij, dan praten we.

In een kennismakingsgesprek kijken we vanzelf of dit traject past.

Je hoeft nog niet te weten wat er precies moet veranderen.

Weten dat je niet op deze manier door wilt blijven gaan, is voor mij echt genoeg om te beginnen.

In een gratis gesprek van 15 minuten vertel je mij gewoon waar je tegenaan loopt.

En nee, je hoeft geen analyse van jezelf mee te nemen.

We praten gewoon een kwartiertje samen. Dan trekken we vanzelf wel aan het eerste draadje.

Ja, laten we aan dat draadje trekken →